Praeambulum

Soms kiest de mens niet een plant, maar kiest een plant de mens. Dit overkwam mij in 1998. Ik heb veel plezier aan haar gezelschap beleefd. Ze liet duidelijk merken dat ze er was en ik kon en wilde niet om haar heen. Steeds wenkte ze mij om weer een ander spoor naar haar wezen te volgen, om iets nieuws in haar te ontdekken. Gewillig luisterde ik naar haar.

'Wenn Sie Blau erleben, haben Sie die Empfindung der Hingabe, der Demut,' zei Rudolf Steiner al (Penmaenmawr, 20 augustus 1923). Een zomer lang was het hemelblauw van de cichoreibloemen mijn leidster. Zo was ik vaak buiten in het veld om me samen met haar aan zon en aan wind te laven, bezocht ik bibliotheken om een paar glimpen op te vanegn van ruim vierduizend jaar beschrijving van 'das plawe plümlin'. Ik vond veel, meer dan ik had verwacht. Ik was opgetogen en dankbaar dat zovelen in het verleden zo hoog hebben opgegeven van een bescheiden kruid langs de weg.

Waar zovelen mij zijn voorgegaan, heb ik niet geprobeerd wijzer te zijn dan mijn voorgangers. Ik heb rijkelijk uit de literatuur geput en heb door dit onderzoek naar de cichorei mogelijk ook bronnen opengelegd die niet voor iedereen toegankelijk zullen zijn. Waarnemingen van andere botanici, die naar mijn mening in dit verhaal pasten, heb ik niet geschroomd 'naar mijn hand te zetten'; vertaald of bewerkt heb ik ze ingevlochten in het weefsel van mijn uiteenzettingen. Naast deze wat theoretische toets is er ook ruim aandacht voor mijn eigen observaties. Een heel hoofdstuk heb ik gewijd aan mijn belevenissen met de cichorei in de zomer van 1998, die ik in de vorm van beknopte dagboekaantekeningen heb verzameld.

Mijn omgang met de cichorei is een grote inspiratie voor me geweest. Ik heb er veel van opgestoken, en dat geef ik door middel van dit verslag door aan wie er interesse voor heeft.